logo saida farsi1

بیش فعالی /نقص توجه

اختلال ADHD,بیش فعالی

اختلال کم‌توجّهی - بیش‌فعالی (به انگلیسی: Attention-deficit hyperactivity disorder)(به صورت مخفف: ADHD) یک اختلال رفتاری رشدی است. معمولاً کودک توانایی دقّت و تمرکز بر روی یک موضوع را نداشته، یادگیری در او کند است و کودک از فعّالیّت بدنی غیر معمول و بسیار بالا برخوردار است. این اختلال با فقدان توجه، فعّالیت بیش‌ازحد، رفتارهای تکانشی، یا ترکیبی از این موارد همراه است. هر کودکی با شک ADHD باید به دقت تحت نظر یک پزشک معاینه گردد. بسیاری از این کودکان، یک یا چند اختلال رفتاری دیگر نیز دارند. همچنین ممکن است یک مشکل روانی مانند افسردگی یا اختلال دوقطبی داشته باشند.[۱]   ADHD شایعترین اختلال رفتاری در سنین کودکی و بلوغ است، و حدود ۳٪ تا ۵٪ کودکان قبل از هفت سالگی به آن مبتلا می‌شوند. این عارضه بیشتر در دوران ابتدایی مدرسه برای کودکان و در هنگام بلوغ رخ می‌دهد و با افزایش سن بسیاری از بیماران بهتر می‌شوند. علت بیشتر مبتلایان به عارضه بیش فعالی هنوز روشن نیست ولی گمان می‌رود که جزو بیماریهای چند عاملی با ریشه ژنتیکی و محیط در ارتباط باشد.[۲][۳] درمورد علت تروما و عفونت مغزی البته قطعی‌بودن علت وجود دارد.[۲] عامل ژنتیکی این عارضه بیشتر در پدران کودکانی که دچار بیش فعالی هستند وجود دارد اما عوامل محیطی نیز بر افزایش شدت این عارضه بسیار موثر هستند. این اختلال به میزان دو تا چهار برابر در پسران نسبت به دختران شایعتر است. اگر در دوران نوزادی یعنی چهار هفته اول تولد، کودک با مشکل تغذیه و یا بهداشتی، روانی مواجه باشد[نیازمند منبع] و یا اگر مادر در دوران بارداری سیگار یا الکل مصرف کند، این کودکان بیشتر در معرض خطر بیش فعالی قرار دارند.[نیازمند منبع]   میزان اختلال ویرایش   در ایالات متحده آمریکا، حدود ۱۱٪ دانش‌آموزان به این بیماری مبتلا هستند.[۴]   علائم ویرایش   ۳ علامت برای این بیماری وجود دارد:[۵]   کم توجهی (یا کم دقتی) بیش فعالیتی (یا فزون کنشی) رفتارهایی که انگیزه آنی دارند و بدون فکر قبلی انجام داده می‌شوند رفتار کودک معمولاً همراه با پرتحرکی، بی‌توجهی و رفتارهای ناگهانی است. این رفتارها از قبیل انجام کارها به طور نیمه کاره، عدم تلاش ذهنی برای انجام تکالیف، فعالیت و تحرک بدنی بسیار بالا حتی زمانی که مشغول بازی نیستند، گم کردن پی در پی وسایل شخصی، نداشتن تمرکز و دقت بالا در انجام کارها می‌باشد. در دوران مدرسه ممکن است بروز اختلالات یادگیری خصوصاً اختلال در خواندن و نوشتن را داشته باشیم.   معمولا این کودکان با افزایش سن بهتر می شوند . البته بهبودی قبل از دوازده سالگی بعید است ولی بین سنین دوازده تا بیست سالگی اکثریت موارد مبتلا به این اختلال بهبود می یابند . در پانزده تا بیست درصد موارد علائم تا بزرگسالی باقی می ماند . افراد مبتلا به این اختلال در بزرگسالی علائم مربوط به پرتحرکی را ندارند بلکه بیشتر بی قراری دارند؛ تکانه ای عمل می کنند و اختلال توجه و تمرکز نشان می دهند.   طبقه‌بندی ویرایش   ADHD در طبقه‌بندی رفتارهای نا هنجار به سه دستهٔ زیر تقسیم می‌شود:[۶][۷]   1. ADHD-I یا ADHD به طور برجسته بی‌توجه (قبلاً ADHD-H نامیده می‌شد یا اختلال نقص توجه بدون بیش‌فعالی)   2. ADHD-HI یا ADHD به طور برجسته پرتحرکی/تکانشی (رفتارهای ناگهانی)   3. ADHD-C یا ADHD ترکیبی (قبلاً ADHD+H نامیده می‌شد یا اختلال نقص توجه همراه با بیش‌فعالی)   میزان شیوع ویرایش معمولاً منظور از ADHD نوع ترکیبی آن (بیش فعالی + نقص توجه) می‌باشد. نوع ترکیبی ADHD شایع‌ترین نوع یافت شده آن در کودکی است.درجه شیوع نرخ ترکیبی ۲ تا ۱۰ درصد حتی بیشتر برای کودکان آمریکاست.[۸] در تحقیقی که در اردیبهشت ماه ۱۳۸۵ در شیراز برای شیوع نقص توجه در بین ۱۳۱۱ کودک دبستانی انجام گرفت؛ تعداد ۱۱۱ نفر(۸/۵ درصد) دارای اختلال ترکیبی۶۸ نفر(٪۵/۲) دارای اختلال نقص توجه، ۶۶ نفر (۵٪) دارای اختلال بیش فعالی و تکانشگری بودند. مقایسه فراوانی بروز اختلال نقص توجه، بیش فعالی و تکانشگری و اختلال ترکیبی در گروه‌های سنی مختلف در جدول ۳ نشان داده شده‌است. در گروه‌های سنی ۷ و ۱۱ ساله بروز اختلال ترکیبی بیش از سایر گروه‌ها بود اما بروز بیش‌فعالی و تکانشگری در ۸ سالگی افزایش و سپس پس از ۸ سالگی کاهش داشت. بروزاختلال نقص توجه در ۱۱ سالگی افزایش نشان داد.[۹] یک تحقیق جالب در کانادا نشان داد که میزان ماکزیمم ADHD در بعضی سالها برای پسران بین ۶ تا ۹ سال بالا و برای سنین ۱۴تا ۱۵ سال پایین است؛ اگرچه میزان بروز ADHD در پسرها ۹ درصد است. در مقابل این میزان برای دختران ۳ درصد می‌باشد.(۱۹۸۹) کودکان با ADHD نوع بی‌توجه خیلی دیرتر و در سال‌های آخر دبستان برای تشخیص راهنمایی می‌شوند. در این نوع دختران شایع‌ترند.(۱/۴ درصد پسران، ۱/۳ درصد دختران). Chae Kim و Noh در سال ۲۰۰۳ در کره متوجه شدند که ۹/۴ درصد از کودکان سرآمد مورد مطالعه‌شان دارای ADHD هستند. همچنین در مرکز گسترش سرآمدها در دنور حدود ۱۰ درصد از ۳۰۰۰ سرآمد مورد مطالعه تشخیص ADHD داشتند. هرچند آمار دقیقی در این مورد وجود ندارد اما تعداد قابل توجهی از کودکان سرآمد با ADHD وجود دارد.[۱۰]   نقش ژنتیک ADHD به صورت فامیلی ظاهر می‌شود. عوامل ارثی محکمی در مطالعهٔ خانواده‌ها، دوقلوهای همسان و غیرهمسان پیدا شد.(۱۹۹۲ و ۱۹۹۷). در یک مطالعهٔ استرالیایی بین ۱۹۳۸ خانواده با دوقلو مشخص شد که اگر یکی از دوقلوها ADHD داشته باشد، در همسان ۸۲ درصد و در غیرهمسان ۳۸ درصد برادر یا خواهر او هم داراست.[۱۱]   درمان درمان‌های غیردارویی این بیماری عبارتند از کاردرمانی، گفتار درمانی و درمان شناختی رفتاری، خانواده درمانی، مداخله در مدرسه، آموزش مهارتهای اجتماعی ، آموزش مدیریت والدین و نوروفیدبک و بیوفیدبک است.   راهکارهایی برای والدین   برای کودک برنامه ریزی کنید.کودک مبتلا به این اختلال در محدوده ی قوانین بهترین عملکرد را دارد. برای هر روز از قبل برنامه ریزی کنید و این برنامه را در جایی که کودک بتواند ببیند آویزان کنید. هرچه این برنامه دقیق تر باشد،محدودیت های بیشتری برای کودک ایجاد می کند تا بهتر رفتارش را کنترل کند.   محیط را ساده و ساکت کنید. در محیط شلوغ،کودک شما به راحتی تمرکزش را از دست می دهد و تحریک پذیر می شود به طور کلی سرو صدای خانه را کم کنید.   آموزش تماس چشمی به کودک.وجه مشترک این گونه کودکان این است که نمی توانند برای مدت طولانی به کسی که در حال صحبت است نگاه کنند.از این بازی استفاده کنید تا مهارت تماس چشمی را در کودک ایجاد کنید: بازی “نگاهتو برنگردون”، بدین ترتیب است که شما و کودکتان به چشمان یکدیگر خیره شوید.هر کس زودتر خسته شد و نگاهش را برگرداند بازنده است.زمان خیره شدن را ثبت کنید و هر بار که کودک بتواند نگاهش را بیشتر ثابت نگه دارد،او را تحسین کنید.   استفاده از ساعت زنگ دار. برای افزایش مدت زمانی که کودک می تواند آرام بنشیند از این وسیله استفاده کنید.از کودک بخواهید بکوشد تا ساعت را شکست دهد. اگر می خواهد تکلیف مدرسه اش را در زمان کوتاهتری تمام کند،از او بخواهید یک هدف زمانی تعیین کند.برای نمونه: “این درس را در ظرف 5 دقیقه خواهم خواند” سپس به او بگویید ساعت را روی 5 دقیقه تنظیم و خودش را ملزم کند که 5 دقیقه بنشیند و آن درس را تمام کند.هر بار که موفق به انجام این کار شد،می تواند یک مرحله جلوتر برود و هدف بعدی اش را تعیین کند و بدین ترتیب،زمان درس خواندن و یا انجام تکالیفش را افزایش دهد.در هر مرحله او را تشویق نمایید.   آموزش تسلط بر خود. به کودک بیاموزید که رفتارش را با گفتار شفاهی کنترل کند. وقتی او همراه شماست شروع به انجام کاری بکنید و مدام با خود با صدای بلند چنین حرف بزنید : ” باید حواسم به کاری که دارم می کنم جمع باشه.” به کودک بیاموزیده ابتدا با صدای بلند با خودش صحبت کند و سپس آرام و بی صدا. استفاده از گروهها مشاوره ای برای آموزشهای لازم در این زمینه میتواند راهگشا باشد نقص توجه منابع   ↑ «Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD)». بازبینی‌شده در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۱. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ Millichap, J. Gordon (2010). Attention Deficit Hyperactivity Disorder Handbook a Physician's Guide to ADHD (2nd ed.). New York, NY: Springer Science. p. 26. ISBN 9781441913975. Retrieved 17 January 2014. ↑ Thapar A, Cooper M, Eyre O, Langley K (January 2013). "What have we learnt about the causes of ADHD?". J Child Psychol Psychiatry 54 (1): 3–16. doi:10.1111/j.1469-7610.2012.02611.x. PMC 3572580. PMID 22963644. ↑ A.D.H.D. Seen in 11% of U.S. Children as Diagnoses Rise, The New York Times ↑ «Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD)». A.D.A.M. Medical Encyclopedia. بازبینی‌شده در ۲۰۱۲-۰۵-۱۶. ↑ «Neuropsychological Performance in DSM-IV ADHD Subtypes: An Exploratory Study With Untreated Adolescents» ‎(انگلیسی)‎. بازبینی‌شده در ۲۴ شهریور ۸۷. ↑ Pasquale J. Accardo, Thomas A. Blondis, Barbara Y. Whitman.Attention Deficits and Hyperactivity in Children and Adults:Informa Health Care,۲۰۰۰.ISBN ۰۸۲۴۷۱۹۶۲X, ۹۷۸۰۸۲۴۷۱۹۶۲۳. ↑ Lovecky، Deirdre V.Different Minds. لندن:Jessica Kingsley Publishers، ۲۰۰۴ ISBN 1-85302-964-5 ↑ سهیم، شیما؛ و لیلا مهرانگیز.«شیوع اختلال نقص توجه/ بیش فعالی در کودکان دبستانی». مجله بیماریهای کودکان ایران. ۱۷ (۲)، ۲۱۱-۲۱۶ ↑ Lovecky، Deirdre V.Different Minds. لندن:Jessica Kingsley Publishers، ۲۰۰۴ ISBN 1-85302-964-5 ↑ Lovecky، Deirdre V.Different Minds. لندن:Jessica Kingsley Publishers، ۲۰۰۴ ISBN 1-85302-964-5 ↑ Neurofeedback: An ADHD Treatment That Retrains the Brain? - US News and World Report مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «ADHD»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۹).

مشاهده متن کامل اختلال ADHD,بیش فعالی

اعتیاد به اینترنت در افراد بیش فعال

بیش فعالی چه ارتباطی می تواند با اعتیاد به اینترنت داشته باشد؟ صفا رفیعی وند، مجری طرحی با عنوان «آیا نشانه‌های ADHD می‌تواند افراد را مستعدِ اعتیاد به اینترنت سازد؟»  گفت: در سال های اخیر تعداد استفاده کنندگان از اینترنت به طور شگفت آوری رشد یافته است، در نتیجه تعداد موارد مشکلات مرتبط با اینترنت نیز به مراتب بیشتر شده است. وی با بیان اینکه این موضوع توجه محققان زیادی را به خود جلب کرده است، اظهار داشت: از این رو با استفاده از دو پرسشنامه استاندارد به ارزیابی بیماری ADHD (اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی) و علائم اعتیاد به اینترنت پرداختیم تا بدین وسیله بررسی کنیم که نشانه های ADHD می تواند افراد را مستعد اعتیاد به اینترنت کند یا خیر. رفیعی وند اظهار داشت: طبق آنالیز های آماری که انجام دادیم به نتیجه رسیدیم که ارتباط معناداری بین شدت علائم ADHD (اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی) و بروز علائم اعتیاد به اینترنت در افراد وجود دارد، به طوری که هر چه فردی علائم ADHD را بیشتر از خود نشان دهد، احتمال دیده شدن علائم استفاده‌ بیمار گونه از اینترنت نیز در وی بیشتر است. البته این موضوع می تواند برعکس هم رخ دهد. وی تاکید داشت: نتیجه این طرح نشان داد هر دو بعد اختلال ADHD یعنی نقص توجه و تکانشگری (عدم توانایی در مهار فعالیت‌ها و عکس‌ العمل‌های فیزیکی) در ارتباط این مشکل و اعتیاد به اینترنت نقش دارند. وی با بیان اینکه از بین علائم مختلف بررسی شده در اختلال ADHD، سه عامل مشکل در انجام وظایف، ضعف در اعتماد به نفس و حواس‌پرتی بیشترین ارتباط را با اعتیاد به اینترنت نشان می‌دهند، اظهار داشت: افراد مبتلا به ADHD به دلیل عدم تمرکز کافی و حواس‌پرتی عمدتا در انجام کارهای پیچیده و یا طولانی با مشکل روبه‌رو می‌شوند. این در حالی است که محیط‌های رایانه‌ای و اینترنتی معمولا به شکلی طراحی می‌شوند که کاربر با کمترین پیچیدگی مواجه شود و با کمترین تلاش بتواند به منظور خود دست پیدا کند. وی افزود: در نتیجه این افراد در چنین محیطی موفق‌تر هستند و جذابیت این موفقیت که در محیط واقعی برای آنها به سادگی قابل دستیابی نیست، آنان را جذب می‌کند. این موضوع در قالب مشکل در انجام وظایف و حواس‌پرتی خود را نشان می دهد. وی با بیان اینکه شکست‌های متوالی و ناتوانی در ارتباط برقرار کردن در اجتماع در طولانی مدت اعتماد به نفس مبتلایان به ADHD را تحت تأثیر قرار می‌دهد، خاطرنشان کرد: محیط‌های مجازی و شبکه‌های اجتماعی مثل فیس‌بوک این امکان را فراهم می‌آورند که افراد بدون شناخته شدن وارد تعاملات اجتماعی شوند و شاید بتوان یکی از دلایل تمایل مبتلایان ADHD به اینترنت را در همین مورد دید. وی ادامه داد: این افراد به کمک فضاهای مجازی می‌توانند بدون اینکه مشکلاتشان را آشکار کنند با دیگر کاربران تعامل داشته باشند. رفیعی وند افزود: مطالعاتی هستند که نشان می‌دهند مشکلاتی مثل سوء مصرف مواد مخدر، الکلیسم و … در مبتلایان به ADHD بیشتر از افراد سالم است. از آنجایی که مکانیزم عملکرد مغز در انواع مختلف اعتیاد تقریبا یکسان است، می‌توان حدس زد اعتیاد به اینترنت هم در بین افراد دارای ADHD شایع‌تر از افراد سالم باشد. وی با اشاره به تحقیقات انجام گرفته در این زمینه گفت: در کشورهای کره جنوبی و چین که بیشترین شیوع اعتیاد به اینترنت را دارند و همچنین ترکیه فعالیت هایی در این زمینه انجام گرفته ولی تا کنون در ایران چنین تحقیقاتی صورت نگرفته است. جامعه آماری در این طرح ۵۵۰ نفز از قشر دانشجویی با میانگین ۲۵ سال بودند. منبع: hidoctor.ir

مشاهده متن کامل اعتیاد به اینترنت در افراد بیش فعال

۱۵ روش برای کنترل کودکان بیش فعال

اگر بیش فعالی تا سن خاصی ادامه یافته و درمان نشود، حتما کودک را در بزرگسالی به سمت رفتارهای پرخطر سوق می‌دهد. می‌دانیم که بیش فعالی در کودکان چه بیماری‌‌ای است و کودکان بیش‌فعال چه علائمی را از خود نشان می‌دهند؛ بی‌قراری، کم توجهی، بی‌دقتی و خیلی از علائم مشابه که البته اگر تا سن خاصی ادامه یافته و درمان نشوند، حتما کودک را در بزرگسالی به سمت رفتارهای پرخطر سوق می‌دهند. البته شاید خیلی از والدینی که چنین فرزندانی دارند، هنوز نمی‌دانند که در برابر بیش‌فعالی کودک خود چه عکس‌العملی را باید نشان دهند. راهکارهای زیر ممکن است در این مورد به شما کمک کنند: 1- فرزند شما همان کاری را انجام می‌دهد که شما انجام می‌دهید فرزندان شما برای این‌که چگونه در دنیای بیرون رفتار کنند، از رفتار شما الگو می‌گیرند. شما باید از رفتار خودتان برای راهنمایی فرزندتان کمک بگیرید. اگر می‌خواهید فرزندتان کلمه «لطفا» را به کار برد، خودتان نباید استفاده از این کلمه را فراموش کنید. اگر می‌خواهید فرزندتان با صدای بلند صحبت نکند، باید صدای خود را همیشه در حد معقول نگه دارید. فراموش نکنید آنچه که در عمل ثابت می‌کنید، بسیار مهم‌تر از آن است که حرفش را می‌زنید. 2-  احساستان را به فرزندتان نشان دهید صادقانه به فرزندتان نشان دهید که رفتار او چه تاثیری در شما می گذارد. احساسات فرزند شما از خود شما تاثیر می‌پذیرد. شما برای فرزندتان شبیه یک آینه هستید. او احساسات و رفتار شما را دریافت می‌کند و بازتاب می‌دهد. در سن ۳ سالگی کودک می‌تواند احساسات خود را به صورت واقعی نشان دهد. یک مثال ساده؛ وقتی شما می‌گویید: «من از این زندگی خسته شده‌ام» و با ضمیر«من» جمله را آغاز می‌کنید، به فرزندتان این امکان را می‌دهید که زندگی را از دیدگاه شما ببیند. بنابراین در انتخاب جملاتتان بسیار دقیق باشید. 3- فرزندتان را به کار خوب تشویق کنید وقتی فرزندتان به گونه‌ای رفتار می‌کند که شما می‌پسندید، می‌توانید او را با جملاتی مثبت تشویق کنید. وقتی فرزندتان تکالیفش را به موقع انجام می‌دهد، به او بگویید: «من به داشتن پسر یا دختری مثل تو افتخار می‌کنم». 4- دوستانه در مقابل فرزندتان زانو بزنید زانو زدن روی زمین به‌طوری‌که در مقابل فرزندتان قرار بگیرید، یکی از قوی‌ترین راه‌های ارتباط مثبت با او است. وقتی به فرزندتان نزدیک می‌شوید، به او اجازه می‌دهید تا از آهنگ صدای شما آنچه را که فکر می‌کنید، دریافت کند و بر آنچه مورد نظر شماست تمرکز کند. وقتی توجه او را به خود جلب کنید، دیگر لازم نیست با اجبار او را وادار به این کار کنید. 5-  برای فرزندتان یک شنونده خوب باشید گوش کردن به عقاید فرزندتان یکی از راه‌های کنترل کردن آنهاست. فرزند شما برای این‌که نمی‌تواند عقاید خود را خوب مطرح کند، دچار نا‌امیدی می‌شود. شما می‌توانید با یک جمله ساده از بروز این نا‌امیدی جلوگیری کنید؛ مثل «من می‌دونم تو چه احساسی داری و کاملا درکت می‌کنم». با این جلمه به او کمک می‌کنید که بر کشمکش‌های درونی خود غلبه کند. به او ثابت می‌کنید عقاید او مورد احترام شماست. 6- به قولتان عمل کنید زمانی‌که بر اساس قول‌هایی که داده‌اید عمل می‌کنید، چه خوب و چه بد، فرزندتان به شما اعتماد خواهد کرد و به شما احترام می‌گذارد. بنابراین وقتی به او قول می‌دهید پس از مرتب کردن اتاقش او را به پارک می‌برید، باید به قولتان عمل کنید. یا وقتی قول می‌دهید موقعی که با شما به کتابخانه می‌آید اگر آرام باشد او را به شهر بازی می‌برید، ولی او بر خلاف نظر شما عمل می‌کند، اصلا لازم نیست به او اعتراض کنید. فقط به آنچه که قول داده بودید، عمل نکنید. همیشه عمل کردن بسیار مهم‌تر از حرف زدن در مورد چیزی است. 7- وسایل با ارزش را از دسترس فرزندتان دور نگه دارید وقتی عینک شما وسیله جالبی برای بازی در نظر فرزندتان است، فراموش نکنید که او نمی‌داند نباید با خیلی از وسایل ضروری بازی کند. کافی است این وسایل را از دسترس فرزندتان دور کنید. 8- مرزهای مشخص بین خودتان و فرزندتان قرار دهید قبل از این‌که در امور شخصی فرزندتان دخالت کنید، بهتر است از خود بپرسید آیا این دخالت واقعا لازم است؟ بهتر است درخواست‌ها و دستورالعمل‌ها و پاسخ‌های منفی را به حداقل ممکن برسانید تا از بروز کشمکش‌های درونی و احساسات نا‌هنجار جلوگیری کنید. 9-  فرزند شما باید بداند که با داد و فریاد کاری از پیش نمی‌برد فرزند شما با داد و فریاد چیزی را از شما می‌خواهد ولی با توجه کردن به داد و فریادهایش او را بیشتر به این کار تشویق می‌کنید. در این مواقع به او بگویید نه! یعنی نه! و تحت هیچ شرایطی این کار را برای او انجام نمی‌دهید. اگر به او بگویید نه یعنی نه، ولی آن کار را برای او انجام دهید، او عادت می‌کند برای درخواست کوچک‌ترین چیزی ناله و شکایت کند و می‌داند در نهایت موفق می‌شود. باید از ایجاد این حس در فرزندتان جلوگیری کنید و به او یاد دهید که باید قوی باشد. 10- خواسته‌هایتان را مثبت و آسان با فرزندتان مطرح کنید اگر خواسته‌ها‌یتان را واضح و ساده با فرزندتان در میان بگذارید، او می‌داند که شما از او چه انتظاراتی دارید و تفکر او را در یک مسیر مثبت قرار می دهید. برای مثال به جای استفاده از حالت منفی جمله «در را باز نگذار» از حالت مثبت«لطفا در را ببند» استفاده کنید. 11- به فرزندتان مسئولیت و فرصت تجربه دهید وقتی فرزندتان رو به رشد می‌رود، مسئولیت رفتارش را به خود او واگذار کنید و به او اجازه دهید تا مراحل طبیعی رشد رفتاری را خودش تجربه کند. لازم نیست که همیشه شما مسئولیت‌هایش را به او گوشزد کنید. با توجه زیاد به فرزندتان حس مسئولیت‌پذیری را از او سلب می‌کنید. شما باید به فرزندتان فرصت دهید تا خودش به نتایج منطقی برسد. 12- هر چیزی را یک بار به فرزندتان بگویید و به او فرصت حرکت دهید انتقاد دائم از فرزندتان نه تنها کاری از پیش نمی‌برد بلکه فقط باعث خستگی خود شما می‌شود. اگر می‌خواهید فرزندتان با شما همکاری کند، بهتر است با یک بازی ساده از او بخواهید کاری را که می‌خواهید، انجام دهد. در این بازی شما از فرزندتان در انجام کاری کمک می‌گیرید، از شماره یک تا شماره ۳ بشمارید، با توجه به کاری که به او سپرده‌اید زمان بین شماره یک تا۳ را در نظر بگیرید. اهمیت بازی را به او یادآوری کنید و شروع به شمارش کنید. در این فاصله او باید آن کا را انجام دهد. 13- به فرزندتان ارزش دهید و به او نشان دهید که فرد مهمی است فرزند شما دوست دارد که در امور خانواده سهیم باشد. شما می‌توانید با واگذار کردن کارهای خیلی ساده منزل یا کارهایی که فرزندتان می‌تواند به سادگی از پس آنها بر بیاید، به او فرصت دهید تا نقش خود را به‌عنوان یک فرد مهم در امور خانه بازی کند. این باعث می‌شود که فرزندتان اهمیت نقش خود را در خانه احساس کند. هر چه کارهای بیشتری به او بسپارید، او بیشتر تلاش می‌کند. سپردن کارهای بی‌خطر منزل به فرزندتان باعث می‌شود . ▪   او تبدیل به فردی مسئول شود ▪   اعتماد به نفس در او به وجود آید ▪   به خود شما هم کمک کند. 14- به فرزندتان فرصت دهید خودش از حقوقش دفاع کند در زندگی فرزند شما موقعیت‌هایی پیش می‌آید که او باید بتواند از حقوق خود دفاع کند. شما باید این موقعیت‌ها را به صورت ساده برای او فراهم کنید تا درصورت لزوم خود او بتواند از حقوقش بدون کمک شما دفاع کند. 15- لبخند را به چهره فرزندتان هدیه دهید یکی دیگر از راه‌های کاهش تنش روانی و کشمکش‌های درونی فرزندتان این است که با او شوخی کنید. می‌توانید وانمود کنید که یک هیولای ضعیف هستید که او می‌تواند شما را شکست دهد یا صدای حیوانات را تقلید کنید. یک شوخی ساده لبخند را برای شما و فرزندتان به ارمغان می‌آورد. منبع: http://psychometri.persiangig.com/page46.html  

مشاهده متن کامل ۱۵ روش برای کنترل کودکان بیش فعال

نکات کلیدی برای رفتار با کودک بیش فعال

علائم و نشانه های اختلال نقص توجه – بیش فعالی می تواند والدین را با چالش های بسیاری مواجه کند. این کودکان اغلب وسایلشان را گم می کنند، در انجام و پیگیری تکالیف مشکل دارند، و هنگامی که نیاز است تا برنامه ای را مدیریت کنند یا گزینه ای را انتخاب کنند دچار پریشانی می شوند. تکانشگری از دیگر چالش های مربوط به این اختلال است که منجر به مخالفت و درگیری کودکان با والدین می گردد. چرا که آنها نسبت به محرکها بیش از حد حساس هستند و نسبت به شکست و ناکامی واکنش نامناسبی نشان می دهند. در نتیجه والدین ممکن است زمان دشواری را پشت سر بگذارند تا بتوانند یک ساختار بدون فشار و استرس را در خانه ایجاد کنند.

کودکان مبتلا به ADHD می دانند که چه باید بکنند اما نمی توانند آنچه را که می دانند انجام دهند. والدین معمولا نمی دانند چه زمانی باید راسخ و محکم رفتار کنند و چه مواقعی باید صبور باشند . والدین نمیدانند تغییر در سبک زندگی و درمانهای خاص تا چه حد موثرند و اصلا کدامها سودمندتر می باشند. همچنین تا حدزیادی نگران وابستگی و اعتماد بنفس پایین کودکانشان نیز هستند. خوشبختانه اگر چه چالش های زیادی در ارتباط با ADHD وجود دارد اما استراتژی های موثری برای کنار امدن با این چالش ها وجود دارد. کاپالکا و پالادینو 16 نکته و استراتژی موثر را مطرح می کنند که به شرح زیر می باشد:

(بیشتر…)


مشاهده متن کامل نکات کلیدی برای رفتار با کودک بیش فعال

چطور با اختلال بیش‌فعالی و کمبود توجه در کودکان رفتار کنیم؟

از آنجا که عوامل متعددی از جمله عوامل روانی، اجتماعی، فیزیولوژیکی، ژنتیکی، رشدی و عصبی در ایجاد این اختلال دخالت دارند، شناخت کافی و مشخصی در مورد سبب‌شناسی این اختلال در دست نیست و این امر باعث شده که روش‌های درمانی مشخص و قاطعی هم مطرح نشود. با این حال در درمان این بیماری از دارودرمانی مثل ریتالین، روان‌درمانی کوتاه‌مدت، روش‌های اصلاح و کنترل رفتار، آموزش معلمان و والدین و یا ترکیبی از همه این روش‌ها استفاده می‌شود.  از نظر خانم رحمتی، کارشناس ارشد مشاوره مدرسه، آنچه بیشترین تأثیر را بر روند و تأثیر درمان می‌گذارد، تشخیص به موقع و زودهنگام اختلال و ارجاع سریع کودک به متخصصان است که امکان کاهش آسیب را فراهم می‌سازد. وی اضافه می‌کند که معلمان نیز به نوبه خود می‌توانند در امر درمان این اختلال به کودکان کمک کنند.

(بیشتر…)


مشاهده متن کامل چطور با اختلال بیش‌فعالی و کمبود توجه در کودکان رفتار کنیم؟

اختلال کم‌توجّهی – بیش‌فعالی

اختلال کم‌توجّهی - بیش‌فعالی (به انگلیسی: (Attention-deficit hyperactivity disorder)

به صورت مخفف: (ADHD) یک اختلال رفتاری رشدی است. معمولاً کودک توانایی دقّت و تمرکز بر روی یک موضوع را نداشته، یادگیری در او کند است و کودک از فعّالیّت بدنی غیر معمول و بسیار بالا برخوردار است. این اختلال با فقدان توجه، فعّالیت بیش‌ازحد، رفتارهای تکانشی، یا ترکیبی از این موارد همراه است. هر کودکی با شک ADHD باید به دقت تحت نظر یک پزشک معاینه گردد. بسیاری از این کودکان، یک یا چند اختلال رفتاری دیگر نیز دارند. همچنین ممکن است یک مشکل روانی مانند افسردگی یا اختلال دوقطبی داشته باشند

ADHD شایعترین اختلال رفتاری در سنین کودکی و بلوغ است، و حدود ۳٪ تا ۵٪ کودکان قبل از هفت سالگی به آن مبتلا می‌شوند. این عارضه بیشتر در دوران ابتدایی مدرسه برای کودکان و در هنگام بلوغ رخ می‌دهد و با افزایش سن بسیاری از بیماران بهتر می‌شوند.

(بیشتر…)


مشاهده متن کامل اختلال کم‌توجّهی – بیش‌فعالی

کدام کودکان نمی توانند تمرکز کنند؟

کودکانی که مبتلا به اختلال نقص توجه هستند، توجه کلی خوبی دارند اما نمی تواند تمرکز کنند، مثلا در یک کلاس صدای وزوز مگس، صدای خش خش برگ های درختان پشت پنجره، پچ پچ بچه ها، سوراخ های موجود در سقف کلاس، صدای دریچه کولر که باد در آن می وزد و... توجه آنها را به خود جلب می کند اما قادر به فیلتر کردن هیچ یک از آنها و تمرکز روی حرف های معلم یا نوشته های روی تخته سیاه نیستند....

به عبارتی، توجه جزیی ندارند و نمی توانند تمرکز کنند. این کودکان، آدم های هوشیاری هستند آنقدر که شاید هیچ کس به اندازه آنها هوشیاری نداشته باشد اما توجه دقیق و تمرکز ندارند یا نمی توانند بین دو نوع توجه سیال باشند. شواهد نشان می دهد این کودکان در وضعیت های خاص، قادر به تمرکز هستند مثلا حین تماشای برنامه مورد علاقه تلویزیونی یا مثلا بازی با یک قفل رمزدار. این نشان می دهد بازی با وسیله مورد علاقه یا همراهی با یک بزرگ تر در انجام یک کار به تمرکز آنها کمک می کند. لیواین یکی از استادان علم روان شناسی، معتقد است کودکانی که در سن پایین توجه خاص و تمرکز ضعیفی دارند، در بزرگسالی ممکن است افراد قابلی شوند و نقص توجه در آنها از بین برود

(بیشتر…)


مشاهده متن کامل کدام کودکان نمی توانند تمرکز کنند؟

چطوری بیش فعالی /کمبود توجه رو در دخترم تشخیص بدم؟

تشخیص AD/HD در دختران

 به دليل اينكه علائم تيپك ADHD در دختران كمتر وجود دارد اغلب تشخيص آن با مشكل مواجه مي‌شود. تشخيص در پسران عموماً در سنين حدود 7 سالگي صورت مي‌پذيرد در حاليكه سن تشخيص در دختران حدود 12 سال است. رديابي ADHD در دختران، قبل از اينكه به سن بلوغ برسند اغلب سخت است. تغييرات هورموني باعث تغييرات خلقي و رفتارهاي درهم گسيخته مي‌شود، لذا در دختري كه AD/HD او تا پيش از بلوغ مخفي مانده است ممكن است علائم بطور ناگهاني همزمان با هجوم هورمون‌ها فوران كنند. بر خلاف دختران، پسران بيش‌فعال/ تكانشگري كه از سنين كمتر تحت درمان بوده‌اند وقتي به سن بلوغ مي‌رسند آرام‌تر مي‌شوند. در عوض دختراني كه پيش از بالغ شدن درمان نشده‌اند بيشتر در معرض ابتلا به ساير اختلالات روانشناختي مانند اضطراب و افسردگي قرار دارند. آن‌ها همچنان كه رشد مي‌كنند و بزرگتر مي‌شوند، بيشتر تمايل به دروني كردن احساسات خود و مخفي كردن آن‌ها از افرادي كه مي‌توانند به آن‌ها كمك كنند دارند. دختران بزرگسالي كه هيچ كمكي براي AD/HD و اختلالات همراه آن دريافت نكرده‌اند با خطر رفتارهاي اعتيادگونه مانند پرخوري، سيگار كشيدن، اعتياد به الكل و بي‌بند و باري جنسي روبرو هستند.

(بیشتر…)


مشاهده متن کامل چطوری بیش فعالی /کمبود توجه رو در دخترم تشخیص بدم؟

تغذیه و رژیم غذایی در کودکان بیش فعال (ADHD)

تغذيه و رژيم غذايي در كودكان بيش فعال (ADHD)

همانطور كه مي‌دانيم تغذيه نقش بسزايي در پيشگيري و كمك به درمان بيماري‌ها دارد. بدين معني كه داشتن رژيم غذايي خوب در اين بيماري‌ها در كنار درمان دارويي و روان درماني بسيار مثمر ثمر است.

چربي ها: 60 درصد از بافت مغز چربي است. در شرايط مطلوب 25 درصد از اين چربي از نوع اسيد چرب DHA (دوكوزا هگزا انوئيك اسيد) است.كه اصطلا حاً چربي هاي امگا -3 (ω3) نام دارد.طي تحيقات انجام شده در خون كودكان داراي بيش فعالي اسيدهاي چرب امگا-3 كاهش يافته است. ضمناً در تحقيقي ديگر ديده شده است كه پسران 6 تا 12 ساله‌ي داراي كمبود اسيدهاي چرب ضروري كم‌خوابي  داشتند. در اين خصوص ديده شده است كه به دليل نياز بيشتر اسيدهاي چرب امگا-3 در پسرها، معمولاً بيش‌فعالي در آن ها بيشتر است.

(بیشتر…)


مشاهده متن کامل تغذیه و رژیم غذایی در کودکان بیش فعال (ADHD)

درمان نقص توجه-بیش فعالی(۲)

 چگونه می توانم به خودم کمک کنم؟

1- ADHD و شما فکر کنید که ADHD چگونه می تواند بر موارد زیر اثر بگذارد؟

• نحوه فکر کردن و احساسات شما

• اطرافیانتان

2- راجع به ADHD اطلاعات بیشتری کسب کنید مطالب فراوانی در این مورد در کتاب ها و اینترنت موجود است. گروه های حمایتی نیز وجود دارند که می توانید با کمک آنها مطالب بیشتری یاد بگیرید. (به قسمت پایین رجوع کنید.)

3- با اطرافیانتان راجع به مشکلاتتان صحبت کنید دوستان، خانواده، معلم ها و همکارانتان شما را به خوبی می شناسند. بپرسید آنها مشکل شما را چطور می بینند و آیا متوجه نکاتی که شرایط را برای شما بهتر یا بدتر می کنند شده اند؟

4- چه نکاتی شرایط را بهتر یا بدتر می کند؟ راجع به مواردی که در زندگیتان وجود دارند و می توانند شرایط را برایتان بهتر یا بدتر کنند فکر کنید.

5- کارهایی را که می توانند به شما کمک  کنند انجام دهید

(بیشتر…)


مشاهده متن کامل درمان نقص توجه-بیش فعالی(۲)